Anz - vice versa

sprookjes maal oneindig

2007-01-04T23:27:00.000+01:00

Wil je zo dicht bij me
dat ik jou
je lichaam voel ademen
dat mijn buik verlangend
je niet meer mist
om dat je bent, meer dan
ooit te voren
langer dan eens geleden
toen het
sprankelend
begon

Wil je lachend
dromend
fonkelend en co
moordend
als mijn meisje
zijnde
sprookjes maal oneindig
maar dan dat het bestaat
en dat het dan
maar even
eeuwig verdergaat
met
schitters
en sterren
en
en

Woorden, zinnen
ratelend
om jou te beminnen
met meer van dat
sprankelends, bronzends
zou
dan aarzelend en stokkend
voor je
even zingen
voor mijn klein lieve meisje
fonkelend en co
voor sprookjes maal oneindig
maar dan dat het bestaat

dan breken mijn gedachten
over mij
mijn plaats in jouw verhaal
maar dromend
zwevend stervend
van
geluk, genot, genoten
van jou
zonet
heel even
en ik weet dat het bestaat

Uitbarsting in het Wit

2006-11-18T00:48:00.000+01:00

Zomers zijn er met hete dagen die gevolgd worden door een zwaar
onweer, uitbarsting uitlopend in aangename koele dagen.
Nu het winter is, de koude me (eindelijk) overvalt, verlang ik naar een onweer, explosie om koude dagen te transformeren in een aangename warme gloed. Zoals alleen winters dat kunnen.

Zwevend. Zwervend.

2006-11-13T23:41:00.000+01:00

Ik fiets. De wind wuift door mijn haren. Vandaag leek de moeite niet om mijn haar te gellen. voor één keer eens volledig 'clean' zijn. Helemaal puur, om zo al die gevoelens - die al lang opgekropt zitten en er aan dreigden te komen - zo goed mogelijk te kunnen ervaren. Wanneer ik mijn ogen sluit, word ik de zachte kille streling van de wind gewaar. Mijn blonde haren laten zich helemaal mee bewegen. Ik schakel naar een lagere vitesse om zo de beweging van het zachte glijden over de weg nog beter tot uiting te doen komen. Ik lijk te zweven. Te glijden. Terwijl ik al deze handelingen in de praktijk omzet, razen er verschillende gedachten door mijn hoofd. Vooral één bepaalde. Ik weet dat het begonnen is met wat er vannacht in mijn dromen gepasseerd is. Sindsdien kan ik je lippen niet meer uit mijn gedachten verdrijven. Sindsdien lijk ik dat moment steeds weer opnieuw te beleven. Opnieuw en opnieuw. Wanneer ik mijn ogen sloot, om het briesje te voelen, lijkt het alsof ik je lippen op de mijne voel. Ik verkeer in een diepe omhelzing met mezelf – wensend dat jij het was.
Ik word er warm van vanbinnen. Mijn hoofd, mijn gezicht, mijn lichaam, ik. Ik verkeer in trance. Wanneer ik weer tot de wereld keer en mijn ogen open, voelen ze vochtig aan. Vreugde voor die mooie gekke dromen, verdriet omdat het dromen zijn.
Natuurlijk ben ik niet nù aan het fietsen. Dat was nu zo’n 5 uurtjes geleden. Nu heeft mijn hele zijn, mijn hoofd gevolgd. Ik zit gevangen tussen een gevoel van opwinding, spanning en opgewektheid, en dat enge gevoel van onzekerheid. Er zijn maar weinige dingen die echt doordringen tot het diepste. Ik geloof dat… Ja, dat moet het zijn. Nu wil ik huilen… Je bellen. En ’t zou weer over zijn. Verwarring.

Parabel van Genot

2006-11-13T16:00:00.000+01:00

Ik heb mezelf net naar de voorraadkast verplaatst, en mezelf een lekker stuk - halfzacht, maar romige - chocolade gegund. Ik vond, op de een of andere manier, dat ik dat wel verdiende na zo'n lange dag. Een mààndag. Ik vond, dat na zo'n dag vol gekke gedachten en vermoeiende fantasieën ik wel recht had op 'n kalmering in de vorm van een bruine massa. Ik vond, dat wanneer je helemaal alleen de late uurtjes doorbrengt met 'n gitaar in je hand waar je niet op mag spelen - oren van mamma's zijn té gevoelig - je wel recht hebt op die verwarmende chemische brol die die - nu al smeltende - bruine massa bevat. Genoeg redenen dus, om een plakje uit de kast te plunderen, en de chocolade zijn waarde toe te kennen, door 't in kleine stukjes op te snoepen (verwijzing naar Sjakie en de Chocolade Fabriek - ben btw niet bij gekomen van 't lachen met Johnny Depp in Charlie and the Chocolat Factory, die het boek écht geen onrecht aan doet) en te laten smelten op je tong. Kleine stukjes, die afgebrokkeld zijn van de reep, worden zorgvuldig opgedept met mijn ringvinger - alsof het scherven zijn, iets enorm dierbaars, kostbaars dat je kreeg toen je tien jaar werd, twéé handjes vol - om geen kostbare, smaakvolle onderdeeltjes te verliezen. Mijn ringvinger verdwijnt in mijn mond en de chocoladesmaak ebt langzaam weg. Het heerlijke moment is voorbij. Maar het moeten missen? Neen, dat voor geen geld.

de Witte Hoogte

2006-10-05T22:29:00.000+02:00

We zitten dan samen in die vreselijk coole omgeving. Kale hoge witte muren. Kille beelden met lege blikken. Het voelt zo onveilig. En dan die walgelijke smaak van rijkdom. Valse vrede, gestolen goud, vergeten verleden..
We. Allemaal mensen wiens gezicht ik nooit eerder heb waargenomen. Verkilde, vooruit starende blikken. Sprakeloze, sprekende ogen. Onzinnige praat over dagdagelijkse belevenissen. Maar wanneer dan een saai orgelmelodietje één wordt met de stilte, gaat iedereen ongemakkelijk verzitten. Men kijkt op. Een kuch hier, geschraapte keel daar. Een gsm geeft het laatste teken van leven, om dan in een enge sfeer weg te ebben. Het mag beginnen.
Wanneer 'grote zus' in tranen en met gaten in haar stem haar broer vaarwel wenst... komen er gevoelens op. Tranen in m'n ogen voor een jongen die ik nooit gekend heb. Ik heb een verschrikkelijk eng gevoel. Mijn voet trilt mee op de lege stemmen van het gebed. "God, wij danken U". "God, dat U ons troost mag schenken". Het doet pijn om die woorden zo onbezonnen aan te horen. Een gemompel van mensen die hun woorden niet kunnen vinden. Ik persoonlijk... zwijg dan liever.
Als het lied begint en langzaam de holte van de kerk zachtjes galmend opvult, sijpelen zelfs de gedachten uit me weg. Ik merk dat mijn moeder - mijn moeke - naast me voorzichtig een traan wegpinkt. Wat is het om moeder te zijn? Je kind te verliezen? Wat zijn die gedachten?
Ik voel me klein naast haar. Ik wil wel troosten, maar vind geen passend gebaar. Durf niet te kijken, maar neem waar in de hoeken van mijn ogen. Vochtige ogen ondertussen - hetzij door de sfeer, hetzij door haar. Een huilende moeder is het engste wat er is.
Na een uur lang teksten aan te horen om B te begeleiden op zijn weg naar "wathiernakomt"krijg ik uiteindelijk ook een beeld van de jongen. De jongen die ik zonet heb leren kennen, is er al niet meer. Je bent vertrokken, daardoor ken ik je?!

Omkijken

2006-10-05T22:26:00.000+02:00

Wat is het dat dromen geeft
beeft, scheef, leeft
dat mij raakt
naakt, vermaakt met
met glinsters
schitters scherven
bederven. Languit neer
Langs de weg.
Laat ons bidden
Fruitig zoet. Beminnen.
Aandacht innen.
Open - toe. Opnieuw.
Toe - open.
Weglopen.

En Omkijken

wet der traagheid - banaal gelukkig leven

2006-09-30T22:29:00.000+02:00

Het zijn de banaalste dingen die ons leven vullen, en diezelfde banaliteiten die het zo drastisch kunnen veranderen. School begint weer, en zonder het door te hebben worden weer in dagelijkse sleur van het schoolleven gesmeten. Heel subtiel. Alle dagen zijn weer hetzelfde ingedeeld, ons geheugen wordt optimaal benut. Geen tijd voor uitschuivertjes en late avonden vol spirituele momenten. Dit zou ten kosten gaan van onze prestaties. ’t Is maar hoe je het beziet. Die sleur der banaliteiten doet me eigenlijk niets. Ik laat me meeslepen, en probeer van al die saaie – ? – , banale dingen iets interessants te maken. Iets raar. Een beetje kleur, een beetje geur, een beetje peper, een beetje zout. Wat mengen. En dan ’n heerlijke hapje ‘dagelijks leven’. Delicious.
De gedachten om allerlei rare dingen te ontdekken in de eentonige wereld rondom mij geeft me vleugels, doet me snakken naar meer. Het geeft hetzelfde gevoel als ik nu heb. Ik kijk door ’t raam, gedurfd vol gespetterd met kleine druppeltjes. Het licht wordt gebroken, en de wereld buiten heeft kleine stippels als sterren bij klaarlichte dag. Dan is er de zon. Een zon in warm oranje, dat door de wolken heen glipt en speelt met de schaduwen van de haag. Die wolken doen af en toe ondeugend de zon verschijnen… om dan ons verbaasd – als een klein kind – haar warmte terug te geven, aangenamer dan ooit te voren. Ik zit achter ’t glas te genieten van de stralen die mijn rug verwarmen. Die wolken zijn wit en worden naar ’t oosten gedreven door ’n koel, maar stevig briesje. De kleuren zijn fris en het verbaasd me dat er geen regenboog is om de hemel te kleuren. Zucht. Soms voel ik me echt als een engeltje in een aards paradijs. Geniet geeeeniiieeet GENIET-GENIET. BAM. Wakker. Fwuuujjjjjt. Kijkcijfers dalen en de saaie zondagnamiddag is weer helemaal terug van weggeweest. Maar toch, nét iets beter.

Wet der Traagheid - winter

2006-09-30T22:24:00.000+02:00

Beelden van sneeuwbuien en rode neuzen razen door mijn hoofd, wanneer ik aan het nu-naderende seizoen denk. Ikzelf zit binnen, met een wollen trui, een dikke sjaal en een grote mok warme erwtensoep. Dan automatisch verschijnt daar een tweede persoon. Dat blijkt zo te horen in de winter. Iemand om je te verwarmen. Iemand om je samen mee op de zetel te nestelen. In elkander verstrengeld en vele lieve woorden. Misschien is dat de wet van de natuur. Dat mens en dier in de zomerse dagen flirten en liefjes zoeken, om dan samen een winter van rust door te brengen. Ik mag er niet aan denken om die koude maanden moederziel alleen door te moeten brengen. Om zo te creperen in eenzaamheid. Kilte. Het volgende woord zou ‘dood’ kunnen zijn. Niemand verdient het om verlaten en achtergelaten de koude te moeten doorstaan. Diepzinnige shit. Maar het doet bijna pijn om ‘er’ aan te denken. Er. Dat waar winter wel donker en eng wordt. Dat waar mensen wel alleen in ’n kamertje enkel de kou kunnen gewaar worden, zonder de koekjes en warme soep. Dat waarbij sneeuw geen kinderkriebeltjes meebrengt, maar net een levensbedreigende nevel is in ’n romantisch jasje. Bedriegend. Bedreigend.

Status n° 4

2006-09-23T23:52:00.000+02:00

Blond, blauw, zo bewonderbaar een straaltje groen
Heel even maar. Krampende handen, een glimp om de hoek
Gefriemel geflater, schilderij op doek
Ik voel me een loser, jij bent perfect
Ik sta alleen, jij bent gedekt
Voor het leven, de nacht, de liefde, weer leven
meer leven
En ik, verdacht dat ik niets durf te geven
Geen woord, een blik, niets is verwacht
Om te vertellen dat jij me lacht

Wil je vertellen. Het is het gevoel
Status nummer vier. Ik bedoel.
Niets te vertellen. Het is een gebaar
Status nummer vier. Droom maar.